ഒരു പാവം ബോറന്‍റെ ചില അറുബോറന്‍ ചിന്തകള്‍...,...
ചിരിക്കണോ കരയണോ അഭിപ്രായം പറയണോ ആക്ഷേപിക്കണോ എന്നൊക്കെ വായിക്കുന്ന ബോറന്/ബോറത്തിക്ക് തീരുമാനിക്കാം...

Friday, December 01, 2017

മമ്മദിക്കാ, The man...!!!

കൂട്ടുകാരന്‍ നൌഫലിന്റെ (ഇച്ചാപ്പു എന്നാണ് വിളിപ്പേര്) അനിയന് IIT-JEE പരീക്ഷ. Airport School ആണ് center. GPS പോലെയുള്ള സകല കിടുതാപ്പുകളും വച്ച് വഴി കണ്ടുപിടിച്ചു. വിമാനത്താവളത്തിന്റെ തൊട്ടടുത്ത്‌ തന്നെ ആണ് സംഭവം. ഞാന്‍ അന്ന് PG first year കഴിഞ്ഞ്, അടുത്ത semester ക്ലാസ് തുടങ്ങിയ ശേഷം എടുക്കേണ്ട ലീവുകളെ കുറിച്ച് കണക്കെടുപ്പ് നടത്തി വീട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്ന വേനലവധിക്കാലം. "നിനക്ക് അറിയാവുന്ന കണക്കിലെ ചില കുറുക്കുവഴികള്‍ അവനു പറഞ്ഞു കൊടുക്കണം" എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരീസം ഓന്‍ വിളിച്ചപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ യാത്രക്ക് തയ്യാറെടുത്തത്. ഒരു രണ്ടീസം ഐക്കരപ്പടീലെ നൌഫലിന്റെ വീട്ടില്‍, വട്ടപ്പത്തിരിയും ജഗ്ഗറും ചിക്കന്റെ ഒരുപാട് ഐറ്റംസും കഴിച്ച് സുഭിക്ഷമായി അങ്ങനെ താമസം. അരമണിക്കൂര്‍ ചെക്കനെ പഠിപ്പിച്ച് പിന്നൊരു ഒരു മണിക്കൂര്‍ അവനു എന്തേലും ചോദ്യം കൊടുത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ ഞാന്‍ മുങ്ങും. ഉമ്മാന്റെ സ്നേഹം കൂടി ചേര്‍ത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്നോണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല. ഒടുക്കത്തെ taste ആയിരുന്നു എല്ലാറ്റിനും.

പാലക്കാട്‌-കോഴിക്കോട് ദേശീയ പാതയിലെ കൊണ്ടോട്ടിയില്‍ ഇറങ്ങിയിട്ടാണ് വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടത്. അവിടെ വച്ചാണ് നമ്മുടെ കഥാനായകന്റെ എന്‍ട്രി. "മൊഞ്ചത്തി" എന്ന് മുന്നില്‍ പേരെഴുതിയ ഓട്ടോയും ഓടിച്ചു മുന്നില്‍ വന്നു നിന്ന മമ്മദിക്ക. മുന്നില് തന്നെ രണ്ടു പല്ലിന്റെ വിടവുള്ള മോണയുള്ള, ബാക്കി ഉള്ള കറുത്ത പല്ലുകളും കാട്ടി ചിരിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്‍, Our man.
"എബ്ടിക്കാ???"
വണ്ടി കൊണ്ടന്ന് മുന്നില് നിര്‍ത്തണ കൂട്ടത്തില്‍ ആ ചോദ്യവും എറിഞ്ഞു തന്നു. ഞങ്ങള് സ്കൂളിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു. എയര്‍പോര്‍ട്ട് സ്കൂള്‍ പക്ഷെ മൂപ്പര് പറയണത് അനുസരിച്ച് ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ച സ്ഥലത്തല്ല. അത് വേറെ ഏതോ വഴിക്കാണ്. ഞാന്‍ GPS വച്ച് വഴി പറഞ്ഞപ്പോ മൂപ്പര് ചിരിച്ചോണ്ട് ഒരൊറ്റ ഡയലോഗ് : "ഈ കുന്ത്രാണ്ടാത്തിനൊക്കെ തെറ്റ് പറ്റും. പക്ഷെ, മ്മടെ പുത്തിക്ക് അങ്ങനൊന്നും ഒരു കൊയപ്പോം പറ്റൂല."
സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാതെ തരമില്ല. അജ്ജാതി Confidence. ഓട്ടോയില് കേറി. സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു Concert Shopper ആയിരുന്നു അതെന്ന്‍ തോന്നിപ്പോയി. അടിപൊളി Sound System. Rear View Mirror ഒക്കെ light വച്ച് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു.വണ്ടി പിന്നാക്കം എടുക്കുമ്പോ 'മാറിക്കോ മാറിക്കോ' എന്ന് വിളിച്ചു പറയണ അലാറം. ആകെ മൊത്തത്തില്‍ സ്പാറന്‍ സംഭവം തന്നെ ആണ് മൂപ്പരുടെ ഓട്ടോ. ഞാന്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പറഞ്ഞ ദൂരം നാലര കിലോമീറ്റര്‍. പക്ഷെ, മൂപ്പര് പറയണത് മൂന്നരയും. മൂന്നരകിലോ മീറ്റര്‍ ഓടിയ കാശ് തന്നാ മതി എന്നും പറഞ്ഞാണ് ഞങ്ങളെ പിടിച്ചു കേറ്റിയത്. മേലങ്ങാടി ഭാഗത്താണ് മൂപ്പരുടെ വീട്. മൂപ്പര് ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ട് അവസാനം "പുതിയ ആളായോണ്ടാ, ഇവിടെ ചോദിച്ചാ അറിയാം" എന്ന് മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠന്‍ മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി പറയണ mass dialogue പോലെ ഒരു punch ഡയലോഗ് ഉണ്ട്."ന്തേലും ണ്ടേല്‍ മേലങ്ങാടി വന്ന് മ്മളെ കുറിച്ച് ചോഇച്ചാ മതി" ന്ന്. പിന്നേ, എനിക്കിപ്പോ അതല്ലേ പണി എന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.വണ്ടി മുമ്പാക്കം പോണുണ്ട്. പക്ഷെ, മൂപ്പര് ഡ്രൈവര്‍ സീറ്റില് പിന്നാക്കം തിരിഞ്ഞ് ഇരുന്ന് ഞങ്ങളോട് ഓരോ ബഡായി അടിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു.  Airport board വച്ച് ഞങ്ങടെ നേരെ വന്ന ഒരു വെള്ള അമ്പാസടര്‍ കാറ് ഞങ്ങള്‍ടെ നെഞ്ചത്തൂടി കേറി എന്ന് ഉറപ്പിച്ചപ്പോ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തെ വെട്ടിക്കലും കഴിഞ്ഞ് കിളി പോയി ഇരിക്കുന്ന ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചോണ്ട് മമ്മദിക്ക ഒരു ചിറി ചിറിച്ചു. "Just Miss" എന്ന് പറഞ്ഞ് കാലന്‍ പോത്തിന്റെ പൊറത്ത് ഇരുന്നു ചിരിക്കണ ചിരി ആയിട്ടാണ് എനിക്കത് തോന്നീത്. ഞങ്ങള് പോണത് കാശുകാരടെ മക്കള് പഠിക്കണ ഉസ്ക്കൂളിലേക്ക് ആണെന്ന് മൂപ്പരുടെ ഭാഷ്യം. സ്കൂളും കോളേജും ഒക്കെ ഉള്ള ഒരു ഫിര്‍ദൌസ് ആണ് അതെന്ന് കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കല്‍.ഒടുവില്‍ സ്കൂള്‍ എത്തി. "Destination Reached" എന്നും പറഞ്ഞ് Traffic സിനിമേല് ശ്രീനിവാസന്‍ ആമ്പുലന്‍സ് എത്തിച്ച പോലെ, നെറ്റിയിലെ വിയര്‍പ്പു തുടച്ചു വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ട് മൂപ്പര് വണ്ടി നിര്‍ത്തി. ഞങ്ങള്‍ ചാടിയിറങ്ങി. രംഗം ശൂന്യം. സ്കൂളിന്റെ മുന്നില്‍ സെക്യൂരിറ്റി ചേട്ടന്‍ മാതൃഭൂമി പേപ്പര്‍ വായിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നു.പരീക്ഷടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോ മൂപ്പര് ഞങ്ങളെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. IIT ഇവിടെ അടുത്തെങ്ങും ഇല്ല എന്ന മറുപടി. ഇത് അവിടെ അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടാന്‍ ഉള്ള പരീക്ഷ ആണ് എന്ന് മൂപ്പരെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഇത്തിരി അധികം സമയം എടുത്തു. ഒടുവില്‍, Hall Ticket കാണിച്ചപ്പോ ഇത് എയര്‍പോര്‍ട്ട് പരിസരത്ത് (അതായതു ഞാന്‍ GPS വച്ച് കണ്ടു പിടിച്ച സ്ഥലത്ത്) ആണെന്ന് മൂപ്പര്. ഞാന്‍ മമ്മദിക്കാനെ ഒന്ന് നോക്കി. അപ്പളക്കും മൂപ്പര് വണ്ടി സ്റ്റാര്‍ട്ട്‌ ആക്കി, "ബെക്കം വരീന്‍, മ്മക്ക് അവിടെ എത്തണ്ടേ" എന്നും ചോദിച്ച് വണ്ടി raise ആക്കി നിര്‍ത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ഞങ്ങള് വണ്ടീല് കേറി. ഒരു മിനിറ്റ് ഞങ്ങള് മൂപ്പരെ തെറി പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു."ങ്ങടെ പുത്തീനെക്കാളും വല്യ ഇക്ക്മത്ത് ഉള്ള സാധനങ്ങള്‍ ലോകത്തുണ്ട്, മര്യാദക്ക് ഞാന്‍ പറഞ്ഞതല്ലേ" എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ മൂപ്പരെ ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ തൂക്കി കൊല്ലാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട കുറ്റവാളിടെ മുഖത്തെ ദൈന്യതയോടെ മൂപ്പര് വണ്ടി കണ്ട ഊടുവഴികളിലൂടെ ഓടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കശുവണ്ടി നിക്കണ പറമ്പും വഴതോപ്പും ഒക്കെ കടന്ന് "മൊഞ്ചത്തി" മുന്നോട്ടു പൊയ്ക്കോണ്ടിരുന്നു. ഒടുവില്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ട് സ്കൂള്‍ എത്തി. അതെന്നെ സ്ഥലം എന്ന് മൂപ്പര് ഒറപ്പിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. പരീക്ഷടെ ബോര്‍ഡ്‌ ഒക്കെ ഉണ്ട്. ഞങ്ങള് മീറ്റര്‍ കാശു കൊടുത്തു. മൂപ്പര് പറഞ്ഞ മൂന്നര കിലോമീറ്ററിനെക്കാള്‍ ഒരു ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ കൂടുതല്‍ ഓടിയതായി മീറ്റര്‍ പറയുന്നു. മൂപ്പര് ചിരിച്ചോണ്ട് പറഞ്ഞു, "മ്മള് മൂന്നര അല്ലെ പറഞ്ഞേ, അതിന്റെ കാശ് മതി. പിന്നെ അതീന്ന് ഒരു അഞ്ചുര്‍പ്യ കൊറച്ചോളീം, ങ്ങടെ സമയം കൊറേ പോയില്യേ. അയിനെക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞതാണ്‌.""ഇക്കാ, മീറ്റര്‍ കാശ് വേണ്ടേ?" എന്ന ചോദ്യത്തിന് "ഈ കുന്ത്രാണ്ടത്തിനൊക്കെ തെറ്റ് പറ്റും, മ്മടെ പുത്തിക്ക് ഒരു കൊയപ്പോം പറ്റൂല" എന്നും പറഞ്ഞ് കണ്ണിറുക്കി കൊണ്ട്, മൂപ്പര് ഓട്ടോല് കേറുമ്പോ ആദ്യം ചിരിച്ച അതേ ചിരി ചരിച്ചു.എത്ര നിര്‍ബന്ധിച്ചു നോക്കിയിട്ടും മൂപ്പര് അധികം ഓടിയ കാശ് വാങ്ങീല്യ. ഞങ്ങടെ മുന്നീന്ന് "മൊഞ്ചത്തി"യേം കൊണ്ട് മൂപ്പര് പോകുമ്പോ അതിന്റെ പിന്നില് ഇങ്ങനെ ഒരു രസികന്‍ വാചകം എഴുതി വച്ചിരുന്നു.: "പണം വാരാനല്ല, അരി വാങ്ങാനാ"തെറ്റ് പറ്റാത്ത മൂപ്പരുടെ പുത്തിയെ കുറിച്ചോര്‍ത്ത് ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് പരസ്പരം പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നടന്ന്‍ നീങ്ങുന്നതിനിടെ ഒന്ന് പാളി നോക്കിയപ്പോ മൂപ്പര് വഴിക്കില് നിക്കണ ഒരു ഉമ്മാനോട് "മീറ്റര്‍ കാശ് വേണ്ട, ങ്ങക്ക് തോന്നണത് തന്നാ മതി" എന്നും പറഞ്ഞു return trip പിടിക്കുന്ന തിരക്കില്‍ ആയിരുന്നു. മൂപ്പര് പറഞ്ഞത് ശര്യാട്ടോ. ഇമ്മാതിരി ആളുകള് ഇല്ലാണ്ടെ യന്ത്രങ്ങള് മാത്രം ആയാല്‍ ഈ ലോകം വെറും വട്ടം മാത്രം ആയേനെ...!!!



Friday, May 19, 2017

പണ്ട് പറ്റിയ ഒരു വീഴ്ചയുടെ കഥ ;)

[നിയമപ്രകാരമുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്: മദ്യപാനം ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരം. മദ്യം കുടിക്കരുത്, കുടിക്കാന്‍ അനുവദിക്കരുത്. വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും, വലിയ വില.]

അമ്മടെ വീട് [നമ്പൂരി ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 'അമ്മാത്ത്'] വെള്ളിനേഴി പഞ്ചായത്തിലെ (കഥകളി ഗ്രാമം എന്ന നിലയില്‍ പ്രശസ്തമായ അതേ വെള്ളിനേഴി തന്നെ) 'ഞാളാകുര്‍ശ്ശി' എന്ന ത്രിബിള്‍ കുഗ്രാമത്തില്‍ ആണ്. അത്രയും പിന്നോക്കം നിന്നിരുന്ന പ്രദേശം ആയോണ്ടാണ് ത്രിബിള്‍ എന്ന് ചേര്‍ത്തത്. അന്ത ഗ്രാമത്തില്‍ ആണ് ഇന്ത കഥ നടക്കുന്നത്. ഇന്ന് വീടിന്റെ പിന്നിലെ തൊടി വഴി തൊഴുത്തിന്റെ മുറ്റം വരെ വണ്ടി ചെല്ലും. പക്ഷെ, അന്ന് വീട്ടിലെത്താന്‍ വിശാലമായി കിടക്കുന്ന നെല്‍വയല്‍ പാടത്തിന്റെ നടുക്കൂടെ ആറു വരമ്പ് കടക്കണം. അങ്ങനെ നടന്നാ ആദ്യം ചെന്നെത്തുന്നത് ഇന്ന് ഇടിഞ്ഞു പൊളിഞ്ഞു വീണ, പണ്ട് നാരായണന്‍ മുത്തശ്ശന്‍ താമസിച്ചിരുന്ന 'ഗീതാഞ്ജലി' എന്ന വീടിന്റെ ഗേറ്റിന്റെ അടുത്താണ്. അവിടുന്ന് പിന്നേം നടന്നാല്‍ 'അമ്പാടി'യും കരിയാട്ടില്‍ വീടും അതിരിടുന്ന കണ്ടം എത്തും. അവിടുള്ള 'ദിപ്പോ വീഴും' എന്ന് പറഞ്ഞു നിക്കണ വെള്ള ഗേറ്റ് ഉള്ള വീടാണ് നമ്മടെ താവളം, അമ്മവീട്. ഒരു അഞ്ചു വയസ്സ് വരെ ഞാന്‍ കൂടുതലും അവിടെ ആണ് താമസിച്ചത്. അമ്മമ്മടെ കൂടെ അടുക്കളയിലും തൊടിയിലും കുത്തി മറിഞ്ഞും പോസ്റ്റ്മാന്‍ രാജന്‍ വരുമ്പോ വല്യമ്മ അയക്കണ (പൊട്ടിക്കരുത് എന്ന് മുത്തശ്ശന്‍ പറയണ) കത്ത് പൊട്ടിച്ചു മുത്തശ്ശന്റെ കയ്യില്‍ കൊണ്ട് കൊടുത്തും അമ്പാടിയില് അവധിക്കു ബിജുവും ദിവ്യയും ഒക്കെ വരുമ്പോ അങ്ങോട്ട്‌ ചെന്നും അവരെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചും അലമ്പുണ്ടാക്കിയും ആഘോഷിച്ചു നടന്നിരുന്ന കാലം. അത് കഴിഞ്ഞു സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നു. അത് അച്ഛന്റെ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള സ്കൂളില്‍. അപ്പൊ ഇവിടുത്തെ ആഘോഷങ്ങള്‍ മതിയാക്കി അച്ചമ്മടെ അണ്ടറില്‍, നാട്ടുകാര് ഇന്നും പറയണ പോലെ 'സുകുവേട്ടന്റെ/സുകുമാരന്‍ സാറിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ചെക്കന്‍' ആയി പുത്തൂരത്ത് തറവാട്ടില്‍ അഭിഷിക്തനായി. പിന്നെ, അമ്മ വീട്ടില്‍ പോക്ക് കുറഞ്ഞു, സ്കൂള്‍ പൂട്ടണ അവധിക്കും അപൂര്‍വ്വം വാരാന്ത്യങ്ങളിലും മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.

അമ്മടെ വീട്ടില് കേറുമ്പോ ഗേറ്റിന്റെ ഇടതു ഭാഗത്ത്‌ ഒരു നെടുനീളന്‍ പന ഉണ്ട്. പന ന്നു പറഞ്ഞാ ഒരൊന്നൊന്നര പന. മൊബൈല്‍ ടവര്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്തോണ്ട്, ആ സമയത്ത് അതിനേക്കാള്‍ നീളമുള്ള ഒരു സാധനവും ആ പഞ്ചായത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം. അതിന്റെ മേലെ കള്ള് ചെത്താന്‍ കേറുന്ന ഈര്‍ക്കിലി പോലെ ഇരിക്കണ ഗോപാലേട്ടനാണ് നമ്മുടെ ഹീറോ. [നല്ല പ്രായം ഉള്ള ആളാണ്‌ മൂപ്പര്. പക്ഷെ, എല്ലാരും വിളിക്കണ പോലെ ഞാനും മൂപ്പരെ 'ഗോപാലേട്ടാ' എന്ന്‍ വിളിച്ചു, തിരിച്ചു 'കുഞ്ഞമ്പ്രാന്‍' എന്ന പദവി എനിക്കും കിട്ടി]. മീറ്റര്‍ കണക്കിന് നീളമുള്ള പനയില്‍ തളപ്പിട്ട്‌ ശരവേഗത്തില്‍ കേറുന്ന ഗോപാലേട്ടന്‍. അതിനേക്കാള്‍ സ്പീഡില്‍ (ശരിക്കും പറഞ്ഞാ ഉസ്സൈന്‍ ബോല്‍ട്ടിനെക്കള്‍ സ്പീഡില്‍) ഗോപാലേട്ടന്‍ പായുന്നത് പിന്നെ കണ്ടിട്ടുള്ളത്, കള്ള് കുടിച്ചു വീട്ടില്‍ ചെല്ലുന്ന ഗോപാലേട്ടനെ കെട്ട്യോള് സരോജിനിയേടത്തി തല്ലാന്‍ പട്ടച്ചൂലും കൊണ്ട്, നല്ല അസ്സല്‍ തെറികളുടെ അകമ്പടിയോടെ പാടവരമ്പത്തൂടെ ഓടിക്കുമ്പോഴാണ്.

'ആങ്കുട്ട്യാവണേല്‍ ഇത്തിരി കള്ളൊക്കെ കുടിക്കണം' എന്ന ഗോപാലേട്ടന്റെ ഒരീസത്തെ പ്രഖ്യാപനം എന്നിലെ പുരുഷനെ ഉണര്‍ത്തി(അന്ന് ഞാന്‍ ഒന്നാം ക്ലാസിലോ രണ്ടാം ക്ലാസിലോ മറ്റോ ആണ് എന്നോര്‍ക്കണം). എന്നും കള്ള് ചെത്താന്‍ വരുന്ന ഗോപാലേട്ടന്‍ കള്ള് ചെത്തിയിറക്കി ഇറങ്ങി വരുന്നതും കാത്ത് ഞാന്‍ വീടിന്റെ താഴ്വാരത്ത് കാത്തു നില്‍ക്കും. മൂപ്പര് കള്ള് ചെത്തി താഴെ എത്തുമ്പോ ഞാന്‍ ഉള്ളിലേക്കൊന്നു പാളി നോക്കും. മുത്തശ്ശന്‍ ചാരുകസേരയില്‍ അട്ടം നോക്കി കെടക്കണ സമയം തന്നല്ലേ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തും. ഞാന്‍ ഇറയത്ത്‌ നിന്ന് ഗേറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടുന്ന കാണുമ്പോ മുത്തശ്ശന്‍ ചാടി എണീക്കും. വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ചു പൂമുഖത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങി വന്ന് വീടിന്റെ തിണ്ടത്തു നിന്നും ഒറ്റ അലര്‍ച്ച ആണ് : "ഡാ ഗോപാലാ, ചെക്കനെ കള്ള് തൊടീച്ചാ നെന്നെ ഈ പടി ഞാന്‍ കടത്തില്ല, വേറെ ഏതേലും പടി കടക്കണംന്ന് ഉണ്ടേല്‍ ആ കാലിലെ ഒരു എല്ല് എന്റെ വടിയുടെ അറ്റത്തിരിക്കും."
ടമാര്‍ പടാര്‍, അവസാന പന്തില്‍ ഫോറ് അടിക്കേണ്ട സമയത്ത് ഇറങ്ങി വന്നു സിക്സടിച്ച് കളി ജയിപ്പിക്കുന്ന ധോണിയുടെ മാസ്സ് എന്‍ട്രി പോലെ മ്മടെ മുത്തശ്ശന്‍, സാക്ഷാല്‍ കരിയാട്ടില്‍ രാമന്‍കുട്ടി നായര്‍ The Great.

മുത്തശ്ശന്റെ ആ പ്രഖ്യാപനത്തിന് "ഇല്ല തമ്പ്രാ" എന്ന് മറുപടിയും പറഞ്ഞ് കള്ള് കുടം മാറ്റിപ്പിടിച്ചു ഗോപാലേട്ടന്‍ നടന്നു നീങ്ങും. ഞാന്‍ തലയും ചൊറിഞ്ഞു കൊണ്ട് കിണറിന്റെ സൈഡില്‍ കൂടെ അമ്പാടിയിലേക്ക് ഓടും. പിന്നീട് കുറച്ചു സമയങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം, കാര്യങ്ങളൊക്കെ അമ്മമ്മ ഡീലാക്കി എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയ ശേഷം ഞാന്‍ പയ്യെ തിരിച്ചു വരും.


ഇത് രണ്ട് മൂന്നു തവണ ആവര്‍ത്തിച്ചപ്പോ മുത്തശ്ശന്‍ ഗോപാലേട്ടന് അന്ത്യശാസനം കൊടുത്തു: "കള്ള് ചെത്തി ഇറക്കണ സമയം ചെക്കനു കൊടുത്താ നീ പിന്നെ കള്ള് ചെത്താന്‍ ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട." അത് ഫലിച്ചു.

ഈ ചെത്തി ഇറക്കുന്നത് മോരും വെള്ളം ആണെന്നും ഇതില് മരുന്നൊക്കെ ചേര്‍ത്താലേ ഒറിജിനല്‍ കള്ള് ആകൂ എന്നും അതോണ്ട് വിഷമിക്കേണ്ടെന്നും ഗോപാലേട്ടന്‍ ആശ്വാസവചനങ്ങള്‍ ചൊരിഞ്ഞു. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു പോണ പഴയ കാമുകിയെ നോക്കി നിക്കണ വേണു നാഗവള്ളിയെ പോലെ ഞാന്‍ എന്നും ഗോപാലേട്ടന്‍ കള്ള് കൊണ്ട് പോകുന്നതും നോക്കി നില്‍ക്കുന്നത് തുടര്‍ന്നു.

ആയിടക്കാണ് കാലം തെറ്റി നല്ല ഒരു മഴ പെയ്തത്. പനയില്‍ നല്ല വഴുക്കല്‍ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, ഒരു രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചിട്ട് വന്ന ഗോപാലേട്ടന്‍ കള്ള് ചെത്താന്‍ കേറാന്‍ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. വീഴും എന്ന് മുത്തശ്ശന്‍ മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തപ്പോള്‍ വീഴില്ല എന്ന് ഗോപാലേട്ടന്‍ കട്ടായം പറഞ്ഞു. ചെത്തിയിറക്കുന്ന കള്ളിന്റെ ഒരു ഭാഗം കുടിച്ചിട്ട് ആ ഫോമില്‍ അടക്കാപുത്തൂര് ഷാപ്പിലേക്കും തിരിച്ചും അന്ന് നിരപ്പാക്കുക പോലും ചെയ്യാത്ത മണ്‍പാതയിലൂടെ ഒറ്റ കയ്യിന്റെ ബലത്തില്‍ സൈക്കിള്‍ ഓടിച്ചു കേറുന്ന ഗോപാലേട്ടന് ഇതൊക്കെ നിസ്സാരം ആയിരിക്കും എന്ന് ഞാനും കരുതി. ചുണ്ടിലൊരു എരിഞ്ഞു തീരാറായ കാജാ ബീഡിയും നാടന്‍പാട്ടും പാടിക്കൊണ്ട് ഗോപാലേട്ടന്‍ അതിസാഹസികമായ പന കയറ്റം ആരംഭിച്ചു. ഓരോ ചുവട് കയറുമ്പോഴും ദിപ്പോ വീഴും എന്ന പ്രതീതി ജനിപിച്ചു കൊണ്ട്, high pitch ശബ്ദത്തില്‍ നാടന്‍ പാട്ടും പാടിക്കൊണ്ട് മാസ്സ് ഹീറോ ഗോപാലേട്ടന്‍ അങ്ങ് പനയുടെ തുഞ്ചത്തെത്തി. ഉയരം കൂടുന്തോറും കള്ളിന്റെ സ്വാദ് കൂടുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. പക്ഷെ, പാട്ടിന്റെ ശബ്ദം കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഒരു കുടത്തിന്റെ മുക്കാലും കള്ള് നിറച്ച്, ബാക്കി കള്ള് സ്വന്തം പള്ളേല് കേറ്റി ഗോപാലേട്ടന്‍ ഇറങ്ങാന്‍ ആരംഭിച്ചു. മൂപ്പരുടെ അരയില്‍ ഇരിക്കുന്ന എനിക്ക് നിഷിദ്ധമായ കള്ളും കുടത്തെ നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിട്ട് ഞാന്‍ അങ്ങനെ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കി അന്തം വിട്ടു കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ നിന്നു. പാടത്തു ട്രാക്റ്റര്‍ ഓടിക്കുന്ന സമയം ആണ്. വീട്ടിലേക്കു പാല് കൊണ്ട് വരണ കമലമ്മടെ ഭര്‍ത്താവ് ഉണ്ണികൃഷ്ണേട്ടനും പിന്നെ പണിക്കാരും ഉടമകളും ഒക്കെ ആ ചെറിയ മഴയത്തും ട്രാക്റ്റര്‍ പാടത്തൂടി മേയുന്ന കാഴ്ച നോക്കി നില്‍ക്കുവാണ്.

പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. പനയുടെ മുക്കാലും താഴോട്ടിറങ്ങിയ ഗോപാലേട്ടന്‍ 'പ്ലിക്കോ' എന്നും പറഞ്ഞ് താഴത്തെ ചാലിലേക്ക് (ശബ്ദം കൃത്യം ഇങ്ങനെ തന്നെ ആണോ എന്ന് ഓര്‍മയില്ല. എന്തായാലും ഏറെക്കുറെ 'പ്ലിക്കോ' ന്ന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു ന്നാണ് തോന്നണേ). അപ്പ്രത്തെ വീട്ടില് കുരുമുളക് അറുത്തോണ്ടിരുന്ന ഗൃഹനാഥന്‍ ഗോപിയേട്ടന്‍ (കഷ്ടി മുത്തശ്ശന്റെ പ്രായമുണ്ടെങ്കിലും മരണം വരെ ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തെ അങ്ങനെയാ വിളിച്ചോണ്ടിരുന്നത്) ആണ് Replay സാധ്യമല്ലാത്ത ആ വീഴ്ച ലൈവ് ആയി കണ്ട ഏക വ്യക്തി. പാടത്തിന്റെ മറ്റേ അറ്റത്തുള്ള തോട് കേറുമ്പോ ഉള്ള കുന്നിന്റെ മോളില് നിന്ന 'ആപ്പ' എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള, എനിക്ക് ആദ്യായി സിക്സ് പാക്ക് എന്താണ് എന്ന് കാണിച്ചു തന്ന മനുഷ്യന്‍ ഇവിടത്തെ ബഹളം കേട്ടപ്പോഴേ അവിടുന്ന് ചാടി മണ്ടാന്‍ തുടങ്ങി. നൂറേ നൂറ്റിപ്പത്തില്‍, എവിടേം നിര്‍ത്താത്ത അന്നത്തെ മണ്ണാര്‍ക്കാട്-ഗുരുവായൂര്‍ മയില്‍ വാഹനം ബസ്സ്‌ പോലെ മൂപ്പര് ഓടിക്കൂടുന്നതിന്റെ ഗാപ്പില് പാടത്തെ പണിക്കാരും ട്രാക്ട്ടറിന്റെ ഡ്രൈവറും കിളിയും ഉണ്ണികൃഷ്ണേട്ടനും അവിടെ കൂടിയ എല്ലാവരും രക്ഷാപ്രവര്‍ത്തനം ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു. ട്രാക്ട്ടറിന്റെ കിളി 'ഭയങ്കര ദാഹം' എന്ന് പറഞ്ഞ് കുടത്തില്‍ വീഴ്ചക്ക് ശേഷം അവശേഷിച്ച കള്ളിന്റെ സിംഹഭാഗവും വലിച്ചു കേറ്റുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത് ഞാന്‍ മാത്രമാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു.

അപ്പോഴേക്കും എവിടുന്നോ വര്‍ക്ക്‌ഷോപ്പ് മെക്കാനിക്ക് ആയ ശ്രീധരന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. 'ശങ്കര്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകണോ അതോ നേരെ പെരിന്തല്‍മണ്ണക്ക് വിടണോ' എന്ന കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ട ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കിടെ ശ്രീധരന്‍ ഒരു ഡോക്റ്റര്‍ ചെയ്യണ പോലെ കൈത്തണ്ടയിലെ മിടിപ്പ് നോക്കി, ശ്വാസം വിടണ വേഗം നോക്കി. പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലെന്നും പേടിക്കേണ്ടതായി ഒന്നും ഇല്ല എന്നുമുള്ള ശ്രീധരന്‍ വൈദ്യരുടെ പ്രഖ്യാപനം അവിടെ കൂടിയിരുന്ന ആളുകളെ തെല്ലൊന്നുമല്ല ആശ്വസിപ്പിച്ചത്‌. അഞ്ചു കൊല്ലം മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ പഠിച്ചാല്‍ കിട്ടണേല്‍ കൂടുതല്‍ അറിവ് എന്റെ നാട്ടിലെ ഒരു പാവം മെക്കാനിക്കിന് വരെ ഉണ്ടെന്ന സത്യം ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല്യ, ആരും പറഞ്ഞിരുന്നുമില്ല്യ. ഗോപാലേട്ടന്‍ ഒരു സീസണില്‍ ഒരു തവണ എങ്കിലും ഇത് പോലെ വല്യ പരിക്ക് കൂടാതെ താഴേക്ക് വീഴാറുണ്ടായിരുന്നു എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും ഇതിനോട് ചേര്‍ത്ത് വായിക്കണം.. ഞാളാകുര്‍ശിയിലെ ജനസംഖ്യയുടെ മുക്കാലും ഈ സമയത്തിനകം അവിടേക്ക് എത്തി തുടങ്ങിയിരുന്നു. കാതില്‍ നിന്നും കാതിലേക്കും നാവില്‍ നിന്നും നാവിലേക്കും ഈ വാര്‍ത്ത‍ പടര്‍ന്നു. നാട്ടുകാരുടെ പൊതുഉപഭോഗവസ്തു ആയ കള്ള് ചെത്തിയിറക്കുന്ന ഗോപാലേട്ടന്റെ ജനസമ്മതി കൊണ്ട് തന്നെ ആബാലവൃദ്ധം ജനങ്ങളും വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഒഴുകി എത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാ, ഞായറാഴ്ച ദൂരദര്‍ശനില്‍ സിനിമ കാണാനും ഞാളാകുര്‍ശി സുബ്രമണ്യക്ഷേത്രത്തിലെ കാവടിയാട്ടത്തിന്റെ അന്നും ആണ് ഞാന്‍ ഇത്രേം നാട്ടുകാരെ അവിടെ ഒരുമിച്ചു കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഗോപാലനെ തിരിച്ചും മറിച്ചും കിടത്തി ശരീരത്തില്‍ മുറിവുകള്‍ ഒന്നുമില്ല എന്ന് കൂടി ശ്രീധരന്‍ വൈദ്യര്‍ ഉറപ്പ് വരുത്തി. നല്ല മഴ പെയ്ത സമയം ആയോണ്ട് ചാലില്‍ നല്ല വെള്ളം ഉണ്ടായിരുന്നതും വീഴ്ച തല കുത്തി അല്ല എന്നുള്ളതും ഒരു അപകടം ഒഴിവാക്കി എന്ന ടിയാന്റെ പ്രസ്താവന നാട്ടുകാര്‍ ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ കേട്ടു. ചെര്‍പ്ലശ്ശേരി അയ്യപ്പന്‍കാവ്‌ മുതല്‍ പാലക്കാട്‌ റൂട്ടില്‍ പരിയാനംപറ്റ കാവ്‌ വരെയും മണ്ണാര്‍ക്കാട് റൂട്ടില്‍ ഉത്രത്തില്‍കാവ്‌ വരെയും ഉള്ള സകല ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്കും ഉള്ള നന്ദി നാട്ടുകാര്‍ പരസ്പരം അറിയിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അകത്തു നിന്നും കട്ട മോര് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. "അപ്പൊ ഗോപാലേട്ടന്‍ പറഞ്ഞ പോലെ ഈ ചെത്തി ഇറക്കുന്നത് മോര് തന്നെ അല്ലെ" എന്ന ചോദ്യം എന്റെ മനസ്സിനെ മഥിച്ചു.

"ഗോപാലോ" എന്നും വിളിച്ചു ശ്രീധരന്‍ വൈദ്യര്‍ ഞാന്‍ മഴയുടെ അളവ് എടുക്കാന്‍ വച്ച ബക്കറ്റിലെ വെള്ളം എടുത്ത് മൂപ്പരുടെ തലയിലൊഴിച്ചു. എന്റെ 'മഴ മാപിനി' അങ്ങനെ വെറും ബക്കറ്റ് വെള്ളമായി പരിണമിച്ചു.

എല്ലാവരെയും ആനന്ദതുന്തിലരാക്കി കൊണ്ട് ഗോപാലേട്ടന്‍ തിരുമിഴി തുറന്നു. അരയിലെ ആയുധങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു. അത് കൊടുത്തപ്പോ കള്ളുംകുടം എവിടെ എന്നായി. അവിടെ കൂടിയ ഒരുപാട് പേര് 'ദാഹം' തീര്‍ത്ത കാരണം കൊണ്ട് ശൂന്യമായിപ്പോയ, കള്ളുംകുടവും പിടിച്ചുള്ള ഗോപാലേട്ടന്റെ ഇരിപ്പ്, പെനാല്‍റ്റി സ്റ്റേഡിയത്തിന്റെ പുറത്തേക്ക് അടിച്ച് "ജോഷി ചതിച്ചാശാനേ" എന്ന മട്ടില്‍ ഇരിക്കുന്ന ലിയോണല്‍ മെസ്സിയെ ഓര്‍മിപ്പിച്ചു. 'ഒരു തുടം മോരും കൂടി എടുക്കട്ടെ' എന്ന ചോദ്യത്തിന് വിഷാദം ഘനീഭവിച്ച തല ഉയര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് നല്‍കിയ 'വേണ്ട' എന്ന മറുപടി ഒന്നമ്പരപ്പിച്ചെങ്കിലും 'പിന്നെന്തു വേണം?' എന്ന ചോദ്യത്തിന് 'ഒരു ജീരക ഷോടയും രണ്ടു പരിപ്പ് വടേം' എന്ന ഏറ്റവും genuine ആയ ഉത്തരം അമ്പരപ്പ് മാറ്റി.

എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞു പോകാന്‍ ആരംഭിച്ചപ്പോഴാണ് കെട്ട്യോള് സരോജിനിയേടത്തി മാറത്തടിച്ചു കരഞ്ഞും കൊണ്ട് പടി കടന്നു വന്നത്. മൂപ്പത്ത്യാരുടെ രൂക്ഷമായ ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ വെടി കൊണ്ട മാനിനെ പോലെ കിടന്ന ഗോപാലേട്ടന്‍, റെഡി, സ്റ്റെഡി, വടി എന്ന മട്ടില്‍ Attention ആയി എണീറ്റു നിന്നു.

"ഇപ്പൊ ഗോപാലന്റെ സകല കെട്ടും ഇറങ്ങിയല്ലോ" എന്ന കമന്റിനു ഗോപാലേട്ടനും സരോജിനിയേടത്തിയും ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാരും പങ്കെടുത്ത ഒരു കൂട്ടച്ചിരിയോട് കൂടി ആണ് ഇതിനു തിരശ്ശീല വീണത്.

പിന്‍കുറിപ്പ്:പിന്നീട് ഗോപാലേട്ടന്‍ കള്ള് ചെത്താന്‍ ആ വഴി വന്നിട്ടില്ല. ആള്‍ക്കാര് ഈ സംഭവം അങ്ങനെ ഓര്‍ത്തെടുത്ത് സംസാരിക്കാറുമില്ല. ഇപ്പൊ അദ്ദേഹം ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്ന് പോലും അറിയില്ല. അതെ, ഞങ്ങക്കൊരു ചെത്തുകാരന്‍ ഗോപാലേട്ടന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എത്ര ഉയരം ഉള്ള പനയിലും ചെത്താന്‍ കേറാന്‍ ധൈര്യമുള്ള, എന്നാല്‍ ഭാര്യയെ കാണുമ്പോ തന്നെ ആ ധൈര്യമെല്ലാം ചോര്‍ന്നു പോകുന്ന ഗോപാലേട്ടന്‍...!!!!
x

Sunday, April 05, 2015

ബി.ടെക്കുകാരന്‍റെ വിഷമം ബി.ടെക്കുകാരനേ മനസ്സിലാവൂ എന്‍റെ പുണ്യാളാ... :-)

'ഒരു വടക്കന്‍ സെല്‍ഫി' കണ്ടതിനു ശേഷം ഞാന്‍ എന്‍റെ ബന്ധുമിത്രാദികളില്‍ നിന്നും ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നേരിട്ട ചോദ്യം ഇതാണ് : "വന്നു വന്ന് ബാങ്കിലെ ഒരു form fill ചെയ്യാന്‍ പോലും അറിയാത്തവരാണോ ബി.ടെക്കുകാര്‍???". ഇതിനു ഞാന്‍ മറുപടി നല്‍കിയത് മൂന്ന് ബാങ്ക് അക്കൌണ്ടുകള്‍ handle ചെയ്യുന്ന ആളാണ്‌ ഞാന്‍ എന്നാണ്.ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് എനിക്ക് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പുണ്ടായ ഒരു അനുഭവം ഞാന്‍ പങ്കു വെക്കാം.
ബി.ടെക്കിന് പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് എന്തോ ടെസ്റ്റിന് apply ചെയ്യാന്‍ ഒരു D.D എടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ ബാങ്കിലെത്തി. ആലുവ S.B.I ബാങ്കില്‍ നിന്നാണ് D.D എടുക്കുന്നത്‌. ആ സമയത്ത് എനിക്ക് ബാങ്ക് അക്കൌണ്ട് ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ ബാങ്കിങ്ങിലെ പദങ്ങള്‍ എനിക്കത്ര പരിചിതമല്ല.ഓരോ വരിയും വളരെ വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചും സംശയിച്ചും ആണ് ഞാന്‍ ഫില്‍ ചെയ്യുന്നത്. അവിടിരിക്കുന്ന തട്ടമിട്ട ക്ലാര്‍ക്കിനോട് ഒരുപാട് തവണ ഞാന്‍ സംശയം ചോദിച്ചു. ആ സമയത്ത് ബാങ്കില്‍ നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവര്‍ ഒരു ചെറുചിരിയോടെ, വളരെ വ്യക്തമായി എന്‍റെ ഓരോ സംശയങ്ങള്‍ക്കും മറുപടി നല്‍കി. ഞാനാകട്ടെ പുതിയ പുതിയ സംശയങ്ങളുമായി അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒടുവില്‍ ഒരു വിധത്തില്‍ ഞാന്‍ ഫോം ഫില്‍ ചെയ്തു തീര്‍ത്തു. നേരത്തെ പറഞ്ഞ ക്ലാര്‍ക്കിന്‍റെ അടുത്ത് തന്നെ D.D. എടുക്കാന്‍ ചെന്നു. form check ചെയ്യുന്നതിനിടെ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അവര്‍ എന്നോടൊരു ചോദ്യം : "ഇയാള് ബി.ടെക്ക്. ആണല്ലേ?"
ഞാന്‍ ആകെ അന്തം വിട്ടു. എന്‍റെ പേരോ നാളോ ഒന്നും പറയാതെ തന്നെ എന്‍റെ qualification അവര്‍ ഇങ്ങോട്ട് ചോദിക്കുന്നു. മുഖത്തുള്ള അന്ധാളിപ്പ് മറച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ ചോദിച്ചു: "എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?"
അവര്‍ ആക്കിയ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "അല്ല, ബി.ടെക്കുകാര്‍ക്ക് മാത്രേ ഇത്രേം സംശയം ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ...!!!"
ഞാന്‍ ആകെ ഇളിഭ്യനായി. ശേ, ആകെ നാണം കേട്ടല്ലോ. എന്നാലും ആ ക്ലാര്‍ക്ക് ആളൊരു ഫീകരി തന്നെ. ഒരു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് നേരത്തെ പരിചയം കൊണ്ട് എന്‍റെ degree ഏതാണെന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചല്ലോ. കഥ അവിടെ തീര്‍ന്നില്ല. D.D. തരാന്‍ നേരത്ത് അവര്‍ ഒരു കാര്യം കൂടി പറഞ്ഞു. അതാണ്‌ ഒടുക്കത്തെ ട്വിസ്റ്റ്. അവരും ഒരു ബി.ടെക്കുകാരി ആയിരുന്നു. അല്ലെങ്കിലും ഒരു ബി.ടെക്കുകാരന്‍റെ വിഷമം വേറൊരു ബി.ടെക്കുകാരനല്ലേ കൃത്യമായി മനസ്സിലാകൂ. ജോലി കിട്ടി കുറച്ചു നാള് കഴിയുന്നത് വരെ വളരെ സംശയിച്ചാണത്രേ അവരും ഇങ്ങനുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ deal ചെയ്തിരുന്നത്. പയ്യെ പയ്യെ ഇങ്ങനുള്ള കാര്യങ്ങളില്‍ വൈദഗ്ദ്ധ്യം നേടിയെന്ന്‍ മാത്രം. ഒരു വിടര്‍ന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ അവരത് പറയുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ചമ്മല്‍ നല്ലൊരു ചിരിക്ക് വഴിമാറി..!!!

Friday, April 03, 2015

'ആരാധന'

സ്നേഹമാം ദൈവമേ,
ഹൃദയമാം കോവിലില്‍,
ദേഹത്തിന്‍ ദാഹമായ്
ആരാധന...ആരാധന...

നിബിഡമാം വനമിതില്‍,
ഒഴുകിടും പുഴയിതില്‍,
ആശയായ് പായ്മരം,
പ്രാര്‍ത്ഥന എന്‍ തുണ...

കരയെ തേടി അലയും ദേഹം,
ഉയിരും നിനക്കായ്‌ ഉരുകുന്നു...
വീണ മീട്ടും വിരല്‍പോലെ
നിന്‍സ്പര്‍ശനം സംഗീതാത്മകം...

സുക്കര്‍ബര്‍ഗണ്ണനൊരു തുറന്ന കത്ത്...

എത്രയും ബഹുമാനപെട്ട മോന്തപുസ്തക മൊയലാളി സുക്കര്‍ബര്‍ഗ് മാമന്‍ അറിയുവാന്‍ വേണ്ടി ഒരു പാവം ഓണ്‍ലൈന്‍ വിപ്ലവകാരി എഴുതുന്നത്‌.

എന്‍റെ പൊന്നു ചേട്ടാ, എന്നെ ഇങ്ങനെ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്തിട്ട് ഒരു കാര്യവും ഇല്ല. നിങ്ങള്‍ എന്‍റെ People YOU may know ലിസ്റ്റില്‍ സുന്ദരികളായ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ അക്കൗണ്ട്‌ കാണിക്കുന്നത് നിറുത്തിയാല്‍ അല്ലാതെ ഞാന്‍ നന്നാവൂല. അല്ലതെ മുപ്പതു ദിവസത്തേക്ക് ചുമ്മാ ബ്ലോക്കിയാല്‍ അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ പിന്നേം റിക്വസ്റ്റ് അയക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ ചേട്ടന്‍ ഒരു പണി ചെയ്യ് എന്‍റെ റിക്വസ്റ്റ് സ്വീകരിക്കാത്തവരെ ഒക്കെ ബ്ലോക്ക്‌ ചെയ്യ്. ഇങ്ങനെ നിങ്ങള്‍ ഇനിയും വീണ്ടും വീണ്ടും റിക്വസ്റ്റ് ബ്ലോക്കാന്‍ ആണ് ഉദ്ദേശം എങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഈ പരിപാടി ഇവിടെ വച്ച് നിര്‍ത്തും. പിന്നെ നിങ്ങള്‍ ശ്രീകൃഷ്ണപുരത്തൂടെ പഴയ കുപ്പിയും പാട്ടയും പെറുക്കാന്‍ വരേണ്ടി വരും. എന്തിനാ മൊയലാളി വെറുതെ പ്രശനം ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഒരു പാലം ഇട്ടാല്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഒക്കെ വേണ്ടേ???

എന്ന് സ്വന്തം,
സനീഷ് പുത്തൂരത്ത്,
ഓണ്‍ലൈന്‍ വിപ്ലവകാരി,
ഒപ്പ്: http://saneeshputhurath.blogspot.in

തിരശ്ശീലയില്‍ : Take 5 - പഴയ ട്രാക്കില്‍ 'എന്നും എപ്പോഴും'

ഏറെക്കാലത്തിനു ശേഷം ടിക്കറ്റ് കൌണ്ടറിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി കാണേണ്ടി വന്ന സിനിമാനുഭവം ആണ് 'എന്നും എപ്പോഴും' എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്‌. ഫീല്‍ ഗുഡ് സിനിമകളുടെ അപ്പോസ്തലന്‍ എന്ന സ്ഥാനത്തിന് ഇളക്കം തട്ടാതെ, സുരക്ഷിതമായ പഴയ ട്രാക്കിലൂടെ തന്നെ വണ്ടി ഓടിച്ചുകൊണ്ട് ഈ വിഷുക്കാലം സ്വന്തമാക്കുകയാണ് സത്യന്‍ അന്തിക്കാട്‌.
പഴയ നടന്‍ 'ഡിസ്ക്കോ' രവീന്ദ്രന്‍റെ കഥയ്ക്കോ എഴുത്തില്‍ തിരിച്ചെത്തിയ രഞ്ജന്‍ പ്രമോദിന്‍റെ തിരക്കഥയ്ക്കോ പ്രത്യേകിച്ച് പുതുമയൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ല. സാധാരണ അന്തിക്കാട് ചിത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ചായാഗ്രഹണം നീല്‍ ഡി കുഞ്ഞയെ എല്പ്പിച്ചതും കഥാപശ്ചാത്തലം ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്നും നഗരത്തിലേക്ക് പറിച്ചു നട്ടതും അധികം മൈലേജ് ഒന്നും സിനിമക്ക് നല്കുന്നില്ല. വിനീത്.എന്‍.പിള്ള (മോഹന്‍ലാല്‍) എന്ന അലസനായ ജേണലിസ്റ്റ്, ഒരു കുഞ്ഞുമായി ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന അഡ്വ: ദീപയുടെ അഭിമുഖത്തിന് ശ്രമിക്കുന്നതും അവരുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു ചെല്ലുന്നതും ആണ് കഥാഗതി. എന്തു കൊണ്ട് താന്‍ 'എന്നും എപ്പോഴും' പ്രേക്ഷകരുടെ ഇടയില്‍ താരരാജാവായി തുടരുന്നു എന്ന് അയത്ന ലളിതമായ അഭിനയത്തിലൂടെ മോഹന്‍ലാല്‍ എന്ന പ്രതിഭ കാണിച്ചു തരുന്നു. ഡബ്ബിങ്ങിലെ പിഴവുകളും അഭിനയത്തില്‍ അവിടവിടെയായി നിഴലിക്കുന്ന കൃത്രിമത്വവും ഒഴിച്ചു നിര്‍ത്തിയാല്‍ മഞ്ജു വാര്യരും സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ട രീതിയില്‍ പ്രകടനം നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. ലെന, ഇന്നസെന്‍റ് തുടങ്ങി സ്ക്രീനില്‍ തെളിയുന്ന എല്ലാവരും നല്ല രീതിയില്‍ തങ്ങളുടെ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഭംഗിയാക്കിയിരിക്കുന്നു. മോഹന്‍ലാലിന്‍റെ സന്തതസഹചാരികളായ ജേക്കബ് ഗ്രിഗറി, മിനോണ്‍ എന്നിവരുടെ പ്രകടനം എടുത്ത് പറയേണ്ടതാണ്. ഹാസ്യരംഗങ്ങളിലെ ടൈമിംഗ് ഒരുപാട് കയ്യടി നേടുന്നുണ്ട്. മോഹന്‍ലാല്‍-മഞ്ജു വാര്യര്‍-സത്യന്‍ അന്തിക്കാട്-രഞ്ജന്‍ പ്രമോദ് കൂട്ടുകെട്ടിന്‍റെ സിനിമ എന്ന രീതിയില്‍ പൂര്‍ണമായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ തൃപ്തി നല്‍കില്ലെങ്കിലും കുറഞ്ഞ പക്ഷം മോഹന്‍ലാലിന്‍റെ രസികന്‍ ഭാവങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി കുടുംബസമേതം ഒന്നിച്ചിരുന്നു കണ്ടു കയ്യടിക്കാവുന്ന ഒരു ചിത്രം തന്നെ ആണ് 'എന്നും എപ്പോഴും'.

Theatre : Priya, Palakkad
Status : 60%
Show : Holiday, Matinee
Rating : 7.5/10

Thursday, April 02, 2015

തിരശ്ശീലയില്‍ : Take 4 - ഒരു കിടുക്കന്‍ സെല്‍ഫി

തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തില്‍ തൊഴില്‍രഹിതരുടെ കഥ നര്‍മത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞവതരിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒരുപാട് ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് തിരക്കഥ ഒരുക്കിയ ശ്രീനിവാസന്‍ ടച്ച്‌ മകന്‍ ആവാഹിക്കുന്ന കാഴ്ച ആണ് ഈ വിഷുക്കാലത്തെ എന്‍റെ ആദ്യതിരശ്ശീലാനുഭവം. ഒരു മേമ്പൊടിക്ക് വേണ്ടി ആയിരുന്നു ശ്രീനിവാസന്‍ തൊഴില്‍രഹിത യുവത്വത്തെ ഉപയോഗിച്ചതെങ്കില്‍ വിനീ
ത് ശ്രീനിവാസന്‍ മലര്‍വാടി ആര്‍ട്സ് ക്ലബ്ബ്, തട്ടത്തിന്‍ മറയത്ത് തുടങ്ങി 'ഒരു വടക്കന്‍ സെല്‍ഫി' വരെ കഥപറച്ചിലില്‍ മുഖ്യമായും ഉപയോഗിച്ചത് ഈ വിഭാഗത്തെ ആണ്. അത്രയൊന്നും കെട്ടുറപ്പില്ലാത്ത കഥ വളരെ തന്ത്രപരമായ തിരക്കഥാ രചനയിലൂടെ മറികടക്കുന്ന മികവ് ഇവിടെയും ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെട്ടു. അത് ഒരു തുടക്കക്കാരന്‍റെ പതര്‍ച്ചകള്‍ ഏതുമില്ലാതെ, കയ്യടക്കത്തോടെ സംവിധാനം ചെയ്യുന്നതില്‍ പുതുമുഖസംവിധായകന്‍ പ്രജിത്ത് വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് നിസംശയം പറയാം. ജോമോന്‍റെ ചായാഗ്രഹണവും രഞ്ജന്‍ എബ്രഹാമിന്‍റെ എഡിറ്റിങ്ങും മികവ് പുലര്‍ത്തി. ഷാന്‍ റഹ്മാന്‍റെ കൈകളില്‍ സംഗീത-പശ്ചാത്തലസംഗീത വിഭാഗം ഭദ്രമായിരുന്നു. പക്ഷെ, ഗാനങ്ങള്‍ പലതും അസ്ഥാനത്ത് കയറി വന്നില്ലേ എന്നൊരു സംശയം ബാക്കി. അഭിനേതാക്കളില്‍ അജു വര്‍ഗീസും വിജയരാഘവനും കയ്യടി നേടി മുന്നേറി. ഹസ്യരംഗങ്ങളില്‍ തന്‍റേതായ കയ്യൊപ്പ് ഈ ചിത്രത്തിലും അജു പതിപ്പിക്കുന്നു. നിവിന്‍ പോളി തന്‍റെ സേഫ് സോണ്‍ വിട്ടു പുറത്തു പോകാത്ത കഥാപാത്രങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് അത് വൃത്തിയായി അവതരിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു വിജയ ചിത്രം കൂടി തന്‍റെ ബാലന്‍സ് ഷീറ്റില്‍ കയറ്റുന്നു. വിനീത് ശ്രീനിവാസന്‍ അഭിനയത്തിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ മുന്‍കാല ചിത്രങ്ങളില്‍ നിന്നും ഏറെ മുന്നോട്ടു പോയതും പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. ക്ലൈമാക്സിനോടടുപ്പിച്ചുള്ള രംഗങ്ങളില്‍ ഒരല്‍പം പുറകോട്ടു പോയതൊഴിച്ചാല്‍ പുതുമുഖ നായിക മഞ്ജിമയും ഭേദപ്പെട്ട പ്രകടനം കാഴ്ച വെച്ചു. നര്‍മരംഗങ്ങള്‍ കയ്യടക്കിയ ആദ്യ പകുതിയും കഥാഗതിയിലേക്ക് ചേര്‍ന്ന് നില്‍ക്കുന്ന രണ്ടാം പകുതിയും എന്ന് ചിത്രത്തെ വേര്‍തിരിക്കാം. വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചില സന്ദേശങ്ങള്‍ കൈമാറിക്കൊണ്ടാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്. ചുരുക്കത്തില്‍, ഉള്ളു തുറന്നു ചിരിക്കാന്‍ ഒരുപാട് ഇടനല്‍കുന്ന ഒരു കിടുക്കന്‍ സെല്‍ഫി തന്നെ ആണ് വിനീത് ശ്രീനിവാസനും സുഹൃത്തുക്കളും നമുക്ക് നല്‍കുന്നത്.

Theatre : Vettu Road Harisree, Trivandrum
Status : 30%
Show : Working Day, Matinee
Rating : 7/10

Friday, March 13, 2015

കേരളാ ബഡ്ജറ്റ്-ഒരു ഒറ്റവരി അവലോകനം

അടി, ഇടി, വെടി, കുത്ത്, കടി, അവസാനം ഒരു ലഡ്ഡുവും!!!
അതായിരുന്നു 2015ലെ അവതരിപ്പിച്ച അല്ലെങ്കില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു എന്നവകാശപ്പെടുന്ന കേരള ബഡ്ജറ്റ്!!!

[കടപ്പാട്: കലപില]

Tuesday, March 10, 2015

എന്‍റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ...!!!

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പുള്ള ഒരു ചിങ്ങമാസത്തിലെ പൂരാടം. മലബാറിലെ, കുറച്ചൂടെ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാല്‍ കോഴിക്കോട്ടെ ഒരു കോളേജിലെ ഓണാഘോഷത്തിന്‍റെ ഭാഗമായി എഴുത്തുകാരുടെ ഒരു ചെറിയ ഒത്തുകൂടല്‍., അല്ലറ ചില്ലറ ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിവക്കേണ്ടതുള്‍പ്പെടെ ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ഒരു സുഹൃത്ത് ഇങ്ങനൊരു സംഭവം നടക്കുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞു. ഞാനും ചെന്ന്, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നാളെ ഇവരില്‍ ചിലരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉപകരിച്ചാലോ..!!!

അങ്ങനെ കാഴ്ചക്കാരില്‍ ഒരാളായി ഞാനും. കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്‍റെ വികസനം മുതല്‍ ആഗോള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യം വരെ ഒരു മാതിരി പെട്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അവിടെ കൂടി നിന്നവര്‍ക്ക് അഭിപ്രായം ഉണ്ടായിരുന്നു, വീക്ഷണവും വിചാരവും ഉണ്ടായിരുന്നു. "എനിക്ക് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ല" എന്ന നിഷ്പക്ഷതയെക്കാള്‍ "എന്‍റെ അഭിപ്രായം" എന്ന ദൃഡത ആണ് അവിടെ കൂടി നിന്നവരുടെ ഭാഷണങ്ങളില്‍ തെളിഞ്ഞു കത്തിയത്. അവിടെ വന്നവരില്‍ ഭൂരിഭാഗം പേരും അന്ന് രാത്രി കോഴിക്കോടിന്‍റെ തണുപ്പും ചൂടും ചൂരും ചന്തവും അറിഞ്ഞ് ഈ നഗരത്തിന്‍റെ ആഥിതേയത്വം സ്വീകരിച്ച് ഇവിടെ രാവുറങ്ങി പിറ്റേന്ന് പുലര്‍ന്ന്‍ മാത്രം നഗരത്തോട് വിട പറയാന്‍ തീരുമാനിച്ചവര്‍., ഒരാളൊഴികെ. ഒരു പാവം കോളേജ് അദ്ധ്യാപകന്‍., പേര് ചിലരെങ്കിലും അറിയുന്നതാകയാല്‍ പറയാന്‍ നിര്‍വാഹമില്ല. കാര്യം കോളേജ് അദ്ധ്യാപകന്‍ ഒക്കെ ആണെങ്കിലും നമ്മള്‍ വിചാരിക്കുന്നത്ര പ്രായം ഒന്നും ഇല്ല. ഭാര്യ ആദ്യപ്രസവത്തിന് തയ്യാറെടുക്കുന്നു. അത് കൊണ്ടാകണം ആള് ഇടയ്ക്കിടെ വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്ന് ഗുരുവായൂര് പോകണം. രാവിലെ നേരത്തെ തൊഴുത് തിരിച്ചു വീട്ടിലും എത്തണം. ടി.വി.യില്‍ സ്റ്റാര്‍ സിങ്ങര്‍ തുടങ്ങേണ്ട സമയം ആയിരിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും ഇവിടെ ചര്‍ച്ചകളുടെ എലിമിനേഷന്‍ ഇനിയും തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. എനിക്കും മടുത്തു തുടങ്ങി. അങ്ങ് അമേരിക്കയില്‍ ഒബാമ എന്തെങ്കിലും കാട്ടിക്കൂട്ടണതിന് ഇവിടെ മൈക്കിന്‍റെ മുന്നില്‍ കിടന്ന് തൊണ്ട പൊട്ടിചിട്ടെന്ത് കാര്യം എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ തോന്നി. ചില സമയത്ത് നമ്മുടെ സാഹിത്യകാരന്മാരുടെ പ്രസംഗം ചില രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ മൈതാനപ്രസംഗത്തെക്കാള്‍ കഷ്ടം ആണ്...!!! ഞാന്‍ പ്രസംഗിച്ചു കഴിഞ്ഞാലും ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും ഇങ്ങനെ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകാം, എന്താ ചെയ്യാ, സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മര്‍ദം. എന്തായാലും ഞാനും സുഹൃത്തും അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. സുഹൃത്തും ഞാനും രണ്ടു വഴിക്കാണ്. എനിക്ക് തൃശ്ശൂര് പോയിട്ട് ചില ചുറ്റിക്കളികള്‍ ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഞാന്‍ സുഹൃത്തിനോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞു. അവനാണേല്‍ മുക്കം ഭാഗത്തേക്കാണ് പോകേണ്ടത്. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ നേരത്തെ പറഞ്ഞ മാഷ്‌ ഒരു വണ്ടി കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന കണ്ടത്. മൂപ്പര് ഗുരുവായൂര് പോവാണ് എന്നും ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡ്‌ വരെ ഒന്നിച്ചു വണ്ടിയില്‍ പോകാം എന്നും പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഭാര്യയുടെ ഗര്‍ഭം ഉള്‍പ്പെടെ ഉള്ള സകലമാന വിശേഷങ്ങളും പറഞ്ഞു. വണ്ടി വന്നു, കേറി അവിടെ എത്തുന്ന വരെ അദ്ദേഹം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. എന്തിനെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചാലും വായിച്ചതോ നേരിട്ട് അറിഞ്ഞതോ ആയ ഉദാഹരണങ്ങള്‍ വച്ച് സംസാരിക്കുന്ന ഒരു ബുദ്ധി ജീവി. വേഷത്തിലും ഭാവത്തിലും സൌമ്യന്‍, യാതൊരു വിധ ജാടകളും ഇല്ലാത്ത ഒരു മാന്യന്‍.,.
അദ്ദേഹം എന്നെ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ എത്തിച്ചു. എനിക്ക് നാട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ അധികം വണ്ടികള്‍ ഒന്നും ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ അദ്ദേഹത്തെ യാത്രയാക്കാന്‍ നിക്കാതെ ഞാന്‍ മുന്നില്‍ വന്നു കിടന്ന ബസ്സില്‍ മടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഇത്രയും സംഭവങ്ങള്‍ ഒരു സത്യന്‍ അന്തിക്കാട് സിനിമ പോലെ മനോഹരം. ഇനി വരാന്‍ പോകുന്നത് ഒരു ട്വിസ്റ്റ്‌ ആണ്. ഒരു ഒന്നൊന്നര ട്വിസ്റ്റ്‌.

നമ്മുടെ നായകന്‍ ആ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ വച്ച് ഒരു സ്ത്രീയെ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരിരുവരുടെയും ലക്ഷ്യ സ്ഥാനങ്ങള്‍ ഒന്നായത് കൊണ്ട് ഒരേ ബസ്സില്‍ യാത്ര തിരിച്ചു. വണ്ടി ഗുരുവായൂര്‍ എത്തുമ്പോ നേരം വെളുത്തിട്ടില്ല. അവിടവിടെയായി പത്ര കെട്ടുകള്‍ വന്നു വീണു തുടങ്ങുന്നേ ഉള്ളൂ. ഇന്നലെയുടെ അടയാളങ്ങള്‍ പതിച്ച്, വര്‍ത്തമാനത്തില്‍ നിന്നും ഭാവിയിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്ന ലോകത്തില്‍ ഭൂതകാലത്തെ ഓര്‍മിപ്പിക്കാന്‍ ഉതകുന്ന കറുത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ താളുകള്‍.

സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യം ഏറെയുള്ള നാടാണ് നമ്മുടേത്‌. നമ്മുടെ കഥയിലെ ട്വിസ്റ്റ്‌ ഈ സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഹനിക്കുന്ന ഒരു നടപടി ആണ്. ഒപ്പം സഞ്ചരിച്ചു എന്ന കുറ്റത്തിന് അവരിരുവരെയും പോലീസ് പൊക്കി. ഗുരുവായൂര്‍ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ വച്ചാണ് സംഭവം. അവിടെ ബസ്‌ ഇറങ്ങിയ നമ്മുടെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആ സ്ത്രീയെ പിക്ക് ചെയ്യാന്‍ വരാം എന്നേറ്റ സുഹൃത്തിനെ കാത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് കേരള പോലീസ് അവരുടെ "തൊഴില്‍ ധര്‍മം" നിര്‍വഹിച്ചത്. "ഞങ്ങള്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ ആണ്" എന്ന മറുപടി ബോധിപ്പിക്കാന്‍ തെളിവുകള്‍ ഒന്നും തന്നെ അവരുടെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവസാനം ഗുരുവായൂരുള്ള പരിചയക്കാര്‍ ഇടപ്പെട്ടാണ് ഇരുവരെയും രക്ഷിച്ചത്‌. ഇക്കണക്കിന് യാത്രയില്‍ കൂടെയുള്ളത് ഭാര്യ ആണെന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ Marriage Certificate, പെങ്ങളോ അമ്മയോ ആണ് എന്ന് തെളിയിക്കാന്‍ ഫാമിലി ഫോട്ടോ, അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം തെളിവായി നല്‍കേണ്ടി വരും എന്‍റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ...!!!

എന്‍റെ കൂടെ സഞ്ചരിച്ചിട്ടുള്ള എല്ലാ പെണ്‍സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും സമര്‍പ്പണം, നല്ല നമസ്കാരം... :-)

[അനുഭവം സുഹൃത്ത്‌ പങ്കു വച്ചതാണ്, പേര് പറയാന്‍ നിര്‍വാഹം ഇല്ല, ക്ഷമിക്കുക...]

ഭക്ഷണവും ഭരണകൂടവും...

ഒരു ജനത എന്ത് കഴിക്കരുതെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ഒരു ഭരണകൂടം ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്, പ്രസ്തുത ജനത മുഴുവന്‍ മുടങ്ങാതെ വല്ലതും കഴിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുകയായിരുന്നു..!!!

Saturday, November 08, 2014

തിരശ്ശീലയില്‍ : Take 3 - "രംഗ് റസിയ" (Rang Rasiya, Hindi, 2014)

[Courtesy : Shyam Narayanan T K]
ലോകപ്രസിദ്ധ ചിത്രകാരനായ രാജാ രവിവര്‍മയുടെ ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കി നിര്‍മിച്ച ഈ ചിത്രം മംഗള്‍ പാണ്ഡേ, മായ, മിര്‍ച്ച് മസാല തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളുടെ സംവിധായകനായ കേതന്‍ മേത്തയുടെ ഏറ്റവും പുതിയ സംവിധാനസംരംഭമാണ്. ഏറ്റവും പുതിയതെന്ന് പറയാനാകുമോ എന്നറിയില്ല, എന്തെന്നാല്‍ 2008ല്‍ ചിത്രീകരണം കഴിഞ്ഞ ചിത്രമാണിത്. പല ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലുകളിലും പ്രേക്ഷകശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയെങ്കിലും നമ്മുടെ ഈ സ്വതന്ത്രഭാരതത്തിലെ ചില മനോഹരമായ സെന്‍സര്‍ഷിപ്പ് നിയമങ്ങള്‍ മൂലം ഇത്രയും കാലം ചിത്രം തീയറ്ററുകളില്‍ റിലീസ് ആയിരുന്നില്ല. ഇപ്പോള്‍ ആരുടെയോ കൃപകൊണ്ട് ഈ വെള്ളിയാഴ്ച (2014 നവംബര്‍ 7) ചിത്രം തീയറ്ററുകളില്‍ എത്തി.
ഒരു കഥാപാത്രമായി ജീവിക്കുക, ആ കഥാപാത്രത്തിലേക്ക് പരകായപ്രവേശം നടത്തുക, ഇങ്ങനെയൊക്കെ പല നടന്മാരുടെ പ്രകടനങ്ങളെക്കുറിച്ചും നമ്മള്‍ പുകഴ്ത്തിപ്പറയാറുണ്ടെങ്കിലും എല്ലായ്പ്പോഴുമൊന്നും അത്തരമൊരു പ്രകടനം നമുക്ക് കാണാന്‍ സാധിച്ചെന്നുവരില്ല. എന്നാല്‍ ഈ ചിത്രത്തില്‍ രണ്‍ദീപ് ഹൂഡ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അത്തരമൊരു പ്രകടനമായിരുന്നു കാഴ്ചവെച്ചത്. അന്യായം, ക്ലാസ്സ്‌ എന്നൊന്നും പറഞ്ഞാല്‍ പോര. ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ വീണുപോകുമായിരുന്ന ചിത്രത്തെ സ്വന്തം തോളുകളിലേറ്റി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഈ മനുഷ്യന്‍ മുന്നോട്ടുനയിച്ചു. ന്‍റെ അപാരപ്രകടനം ഒന്നുകൊണ്ടുമാത്രമാണ്.
ഇദ്ദേഹം തന്നെയാണ് ഈ ചിത്രത്തിന്‍റെ ആത്മാവ്. തനിക്കാവുന്ന രീതിയില്‍ സ്വന്തം കഥാപാത്രത്തെ മികവുറ്റതാക്കിയ നായിക (നന്ദനാ സെന്‍) പോലും ഈ മനുഷ്യനുമുന്നില്‍ ഒന്നുമല്ലാതെ പോയെന്ന് തോന്നിപ്പിച്ചെങ്കില്‍ അത് ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ
ചിത്രത്തിലേക്ക് വരികയാണെങ്കില്‍, വളരെ മനോഹരമായ രീതിയില്‍ ചിത്രീകരിച്ച ഒരു സിനിമയാണിത്. ദൃശ്യവിരുന്ന് എന്നൊക്കെ വിളിക്കാവുന്ന ഒന്ന്. രാജാ രവിവര്‍മയുടെ യൌവനം മുതല്‍ മരണത്തിനുമുന്‍പുള്ള കുറച്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ വരെയുള്ള കഥയാണ് കേതന്‍ മേത്ത ഈ ചിത്രത്തിലൂടെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. കേരളത്തില്‍നിന്നും ബോംബെയില്‍ എത്തുന്ന രവിവര്‍മ ബറോഡ മഹാരാജാവിനു വേണ്ടി ഹിന്ദുപുരാണങ്ങളിലെ ചിത്രങ്ങള്‍ വരയ്ക്കുന്നതും പിന്നീട് സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളും മറ്റുമാണ് കഥയുടെ ഇതിവൃത്തം. അത്രയും കാലം കല്ലുകളില്‍ കൊത്തിയ ശില്‍പങ്ങളില്‍ സവര്‍ണ്ണര്‍ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ദൈവങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്ന് എല്ലാവരുടെയും പൂജാമുറികളില്‍ ചില്ലിട്ടുവെച്ചിരിക്കുന്ന വര്‍ണ്ണശബളമായ രൂപങ്ങള്‍ നല്‍കിയതില്‍ രവിവര്‍മയുടെയും, സുഗന്ധാബായിയുടെയും പങ്ക് എത്രത്തോളമായിരുന്നെന്ന് ഈ ചിത്രം കണ്ടാല്‍ നമുക്ക് മനസിലാകും. സ്വയം ഒരു മനുഷ്യസ്ത്രീ മാത്രമായ തനിക്ക് എങ്ങനെ ദേവിയെപ്പോലെ ഇരിക്കാന്‍ സാധിക്കും എന്ന സുഗന്ധാബായിയുടെ ചോദ്യത്തിന് രവിവര്‍മ പ്രതികരിക്കുന്ന രംഗമൊക്കെ വളരെയേറെ മികച്ചതായിരുന്നു. രവിവര്‍മ വരച്ച ശ്രീരാമന്‍റെ ചിത്രത്തിനുമുന്‍പില്‍ ഒരു സാധാരണക്കാരന്‍ മുട്ടുകുത്തിനിന്ന് രാമകീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ പാടുന്ന രംഗവും, ഹിന്ദു ദൈവങ്ങളെ വരച്ചതിനെതിരെ ചോദ്യം ചെയ്യാന്‍ വന്നവരോടുള്ള നര്‍മത്തില്‍ ചാലിച്ച മറുപടികളും, പിന്നീട് ഇന്ത്യന്‍ സിനിമയുടെ തന്നെ പിതാവായ ഫാല്‍ക്കെയും രവിവര്‍മയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും, അങ്ങനെ പല രംഗങ്ങളും ചിത്രത്തില്‍ മികച്ചുനിന്നു. ചുരുക്കം ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ ഇത്തിരി പാളിപ്പോകുമെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും, പെട്ടെന്നുതന്നെ പഴയഗതിയിലേക്ക് ചിത്രം തിരിച്ചുവന്നു.
ഈ ചിത്രത്തിന്‍റെ റിലീസ് ഇത്രയേറെ വൈകാന്‍ കാരണം ഇതിലെ നഗ്നതാരംഗങ്ങള്‍ ആണെന്നാണ്‌ അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. അത്തരം രംഗങ്ങള്‍ ഉണ്ടെങ്കില്‍പ്പോലും അത്യന്തം മനോഹാരിതയോടെയാണ് അവ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു ഗാനരംഗത്തില്‍ നായികാനായകന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ ദേഹത്ത് ചായങ്ങള്‍ പുരണ്ടുകൊണ്ട് ആനന്ദത്തിന്‍റെ പാരമ്യത്തില്‍ നഗ്നരായി പരസ്പരം നോക്കിക്കിടക്കുന്നുണ്ട്. അത്തരമൊരു രംഗത്തില്‍ പോലും പ്രേക്ഷകര്‍ക്ക് ഒട്ടും അശ്ലീലം തോന്നാത്ത വിധത്തില്‍ മനോഹരമായ ഒരു ഓയില്‍ പെയിന്‍റിങ്ങ് കാണുന്ന അനുഭൂതി ഉളവാക്കുന്നതില്‍ സംവിധായകന്‍റെ പങ്ക് ചെറുതല്ല.
നായികയായി നന്ദനാ സെന്‍ മികച്ച പ്രകടനമായിരുന്നു കാഴ്ചവെച്ചത്. വളരെ മനോഹരിയായിരുന്നു അവര്‍ ചിത്രത്തില്‍. മറ്റുവേഷങ്ങളില്‍ വന്ന വിപിന്‍ ശര്‍മ, പരേഷ് റാവല്‍, ദര്‍ശന്‍ ജാരിവാല തുടങ്ങിയവരും തങ്ങളുടെ വേഷങ്ങള്‍ നല്ല രീതിയില്‍ ചെയ്തു. ഗാനങ്ങള്‍ നന്നായിരുന്നു, പശ്ചാത്തലസംഗീതം വളരെ മികച്ചുനിന്നു. സാങ്കേതികപരമായി വളരെ മികച്ചുനില്‍ക്കുന്നുണ്ട് ചിത്രം.
കേതന്‍ മേത്തയും സഞ്ജീവ് ദത്തയും ചേര്‍ന്നാണ് സംഭാഷണങ്ങള്‍ രചിച്ചിരിക്കുന്നത്. ചിത്രത്തിലെ കോടതിമുറി രംഗങ്ങളില്‍ രവിവര്‍മയുടെ കലാസ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഡയലോഗുകള്‍ സംവിധായകന്‍ സ്വയം സെന്‍സര്‍ബോര്‍ഡിനോട് പറയാതെ പറയുന്നതുപോലെ തോന്നി. അല്ലെങ്കിലും, ആ മഹാത്മാവിനെ ആസ്പദമാക്കി ചെയ്ത സിനിമ ഒടുവില്‍ 'ജീവിച്ചിരുന്നവരും മരിച്ചവരുമായി യാതൊരു സാമ്യവുമില്ല, രഞ്ജിത് ദേശായിയുടെ രാജാ രവിവര്‍മ എന്ന നോവലിനെ ആസ്പദമാക്കി ചെയ്ത സാങ്കല്‍പ്പികസൃഷ്ടി ആണ്' എന്നൊക്കെ ആദ്യം എഴുതിക്കാണിക്കുകയാണെങ്കില്‍ മാത്രം റിലീസ് ചെയ്യാന്‍ സമ്മതിക്കാം എന്ന് വാശിപിടിച്ച സെന്‍സര്‍ബോര്‍ഡിനോടൊക്കെ എന്തുപറയാന്‍!
നല്ലൊരു ചിത്രം, സാധിക്കുമെങ്കില്‍ തീയറ്ററില്‍ കാണാന്‍ ശ്രമിക്കുക. ഈ ചിത്രം നിങ്ങളുടെ തീയറ്റര്‍ വാച്ച് അര്‍ഹിക്കുന്നു.

Friday, November 07, 2014

കാണേണ്ട സിനിമകൾ : 4 - "Oliver Twist" (1948)

[Courtesy : Cinema Paradiso Thanzeer]
ഒരു അനാഥലയത്തില്‍ വെച് ഒലിവറിന് ജന്മം നല്‍കിയിട്ട് അവന്‍റെ അമ്മ മരിക്കുന്നു. അനാഥനാവുന്നതോടെ അവിടത്തെ പീഡനങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുകയും ഒന്‍പതാം വയസ്സില്‍ അവനവിടം വിട്ട് ലണ്ടന്‍ തെരുവിലേയ്ക്ക് ഓടിപോവുകയും ചെയ്യുന്നു..

തെരുവില്‍ അവന് കൂട്ടാവുന്നത് ഡോട്ജര്‍ എന്ന പോക്കറ്റടികാരന്‍ പയ്യനാണ്. അവന്‍ ഒലിവറിനെ തന്‍റെ നേതാവായ ഫാജിന്‍റെ താവളത്തിലേയ്ക്ക് കൂട്ടി കൊണ്ടുപോകുന്നു. തെരുവ് പിള്ളേരെ പോക്കറ്റടി പരിശീലിപ്പിക്കലാണ് ഫാജിന്‍റെ പണി..

ബ്രൌണ്‍ലോ എന്ന മാന്യന്‍റെ പോക്കറ്റടിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കവേ ഒലിവര്‍ പിടിക്കപെടുന്നുവെങ്കിലും അനാഥ എന്നറിയുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അവനെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോയി സംരക്ഷിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങള്‍ പുറത്താവുമെന്ന ഭീതിയില്‍ ഫാജിനും സംഘവും ഒലിവരിനെ തട്ടികൊണ്ട്പോരുവാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ആ ശ്രമത്തിനിടെ സംഘാഗമായ
നാന്‍സി എന്ന പെണ്‍കുട്ടി കൊല്ലപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു ..

ഇത് പൊതുജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒച്ചപാടുണ്ടാക്കുകയും ബ്രൌണ്‍ലോയുടെ നേത്രത്വത്തില്‍ പോലീസ് അന്ന്വേഷണം നടത്തുകയും ഫാജിനെയും സംഘത്തെയും തടവറയില്‍ എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഒലിവര്‍ ട്വിസ്റ്റ്‌ന്‍റെ കഥ 14 എണ്ണത്തോളം സിനിമ വന്നിട്ടുണ്ടങ്കിലും ഡേവിഡ് ലീനിന്‍റെ ഈ സിനിമയാണ് കൂടുതലും ഇഷ്ട്ടപ്പെടുക...

Director: David Lean
Writers: Charles Dickens (by), David Lean
Country: UK
Ratings: 7.8/10

Friday, September 05, 2014

ഇപ്പഴത്തെ പെങ്കുട്ട്യോള് കൊള്ളാം, എന്താ ചൂടാവല്.!!!



നമ്മുടെ എല്ലാം ക്യാമ്പസ് ജീവിതം ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങള്‍ കൊണ്ടും ഓര്‍മ്മകള്‍ കൊണ്ടും സമ്പന്നമായിരിക്കും. അത്തരത്തില്‍ ഉള്ള ഒരു അനുഭവം ഞാന്‍ പങ്കുവക്കാം. എന്‍റെ സുഹൃത്തിനുണ്ടായ അനുഭവം ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ എത്തിക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.
ഓഗസ്റ്റ്‌ മാസത്തിലെ അവസാനത്തെ ഞായറാഴ്ചയാണ്. കോളേജില്‍ NeST എന്ന കമ്പനിയുടെ പ്ലേസ്മെന്‍റ് നടക്കുന്നു. എന്‍റെ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ അത് അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അവര്‍ ടെസ്റ്റ്‌ കഴിഞ്ഞ് ഇന്‍റര്‍വ്യൂവിന് പേര് വിളിക്കാന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുകയാണ്. ഒരു കൂട്ടം വായ്നോക്കികള്‍ ആ കൂട്ടത്തില്‍ അവിടെ അവസരം കാത്തിരിപ്പുണ്ട്‌. അവര്‍ ഓരോരുത്തരുടെ പേര് വിളിക്കുമ്പോള്‍ കമന്‍റടിച്ചും പാട്ട് പാടിയും അവിടെയുള്ളവരുടെ വിരസതക്ക് ഒരു അറുതി വരുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിന്നിടക്കാണ് കാണാന്‍ മോശമില്ലാത്ത ഒരു കുട്ടിയുടെ പേര് വിളിച്ചത്. നിങ്ങള്‍ അവളെ കാണാന്‍ സാധ്യത ഇല്ലാത്തോണ്ട് വേണെങ്കില്‍ എനിക്ക് ഐശ്വര്യ റായിയുടെ അത്രേം ലുക്ക് ഉള്ള പെണ്ണ് എന്നൊക്കെ പറയാം. അത്രക്കൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും ആ കുട്ടി തീരെ മോശം ഒന്നും അല്ല കേട്ടോ. എന്തായാലും കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം. ആ കുട്ടിടെ പേര് (ശാരി എന്നോ രാഖി എന്നോ മറ്റോ ആണ് പേര്) വിളിച്ചു. ഉടനെ നമ്മുടെ വായ്നോക്കി ടീംസ് പ്രതിധ്വനി പോലെ ആ കുട്ടിടെ പേര് വിളിച്ചു പറഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു. "ശാരി ശാരി" എന്ന വിളി അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മുഴങ്ങി. ആ കുട്ടി എഴുന്നേറ്റു. പതിയെ നടന്നു. വായ്നോക്കി ടീംസിന്‍റെ ശബ്ദം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് നമ്മുടെ കഥയിലെ ട്വിസ്റ്റ്‌. അവള്‍ അവര്‍ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്ന് ഒറ്റചോദ്യം: "ഇത്രേം അലറി വിളിക്കാന്‍ നിന്‍റെയൊക്കെ ആരെങ്കിലും ചത്തോടാ???"
ടമാര്‍ പടാര്‍, അവര്‍ ആകെ പ്ലിങ്ങിപ്പോയി. ശശ്മാന സോറി ശ്മശാന മൂകത അവിടം മുഴുവന്‍ നിറഞ്ഞു. ഇനി ആ കൂട്ടത്തില്‍ ഉള്ളവര്‍ ഏതു സ്ത്രീയെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുമ്പോഴും അതിപ്പോ 'അമ്മേ' എന്ന് വിളിക്കുമ്പോ ആണെങ്കി പോലും നല്ല
അച്ചടക്കം കാണിക്കും, അതുറപ്പ്‌, അമ്മാതിരി ആട്ടല്ലേ ആ കുട്ടിടെ കയ്യീന്ന് കിട്ടീത്. :D
എന്തായാലും ഇപ്പഴത്തെ പെങ്കുട്ട്യോള് കൊള്ളാം, എന്താ ചൂടാവല്...!!!
[കടപ്പാട്: അനുഭവം വാക്കാല്‍ പങ്കുവച്ച, ഈ രംഗത്തിന് ദൃക്സാക്ഷി കൂടി ആയിരുന്ന രാഖില്‍ എന്ന സുഹൃത്തിനോട്‌ :) ]

Monday, July 28, 2014

ചില "ഇമ്മിണി ബല്യ" ചെറിയ പെരുന്നാള്‍ വിശേഷങ്ങള്‍...

വീണ്ടും ഒരു ചെറിയ പെരുന്നാൾ. എല്ലാ തവണയും നാവിൽ വെള്ളമൂറുന്ന സ്വാദിന്‍റെ ഓര്‍മകളുമായാണ് പെരുന്നാള്‍ കടന്നു പോകാറുള്ളത്. കഴിഞ്ഞ തവണ സഹമുറിയന്‍ അഫീഫ് ആയിരുന്നു പെരുന്നാള്‍ മനോഹരം ആക്കിയത്. വടകരയില്‍, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ നാദാപുരത്തിന് അടുത്ത് പാറക്കടവിലുള്ള അഫീഫിന്‍റെ വീട്ടില്‍ വച്ചുള്ള നോമ്പ് തുറയില്‍ ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ഒരു സംഘം സുഹൃത്തുക്കള്‍ സാമാന്യം നല്ല രീതിയില്‍ പോളിംഗ് നടത്തി. ഇത്തവണ കോഴിക്കോട്/മലപ്പുറം ഭാഗത്തുള്ള സുഹൃത്തുക്കളുടെയെല്ലാം ക്ഷണം നിരസിക്കേണ്ടി വന്നു, നാട്ടിലെ ചില തിരക്കുകള്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു കാരണം. ഏറെ നാളുകള്‍ക്ക് ശേഷം തിരോന്തരത്ത്‌ നിന്നും നാട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഇനിയൊരു യാത്ര വേണ്ടെന്നു വച്ചു എന്നതാണ് സത്യം. പെരുന്നാള്‍ ഓര്‍മകളില്‍ എന്നും തങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന നഗരമാണ് കോഴിക്കോട്. എന്നും എന്നെ കൈ നീട്ടി സ്വീകരിചിടുള്ള നാട്. പൊറ്റെക്കാടിന്‍റെ നെഞ്ച് വിരിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന പ്രതിമ, സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഒന്നിച്ചു ചേരുന്ന മാനാഞ്ചിറ, ഇരമ്പുന്ന സൌഹൃദം ബാക്കി വയ്ക്കുന്ന കോഴിക്കോട് ബീച്ച്, മിഠായി തെരുവിലെ തിരക്ക്, ടൌണിലെ ന്യൂജനറേഷന്‍ ഫ്രീക്സിന്‍റെ പുത്തന്‍ മാളുകള്‍, പാരഗണിലെ ബിരിയാണി, മാന്യമായ രീതിയില്‍ ഓട്ടോ ചാര്‍ജ് മേടിക്കുന്ന ഏറ്റവും സഹൃദയരായ ഓട്ടോക്കാര്‍- അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍...
ഇത്തവണ പെരുന്നാളിന് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മിസ്‌ ചെയ്യുന്നത് ഈ കോഴിക്കോടന്‍ വിഭവങ്ങള്‍ തന്നെ. നിലം തൊടാതെയുള്ള പലതവണയുള്ള ഓട്ടത്തിനിടയിലും എന്തിനും സഹായികളായി നില്‍ക്കുന്ന രണ്ട് മൂന്ന് കോഴിക്കോടുകാരുണ്ട്. മാറിയത് ഞാനാണ് കോഴിക്കോടിന് ഒരു മാറ്റവുമില്ല. അതേ തിരക്ക്, അതേ വേഗം. അതേ ആതിഥ്യ മര്യാദ. നന്മയുടെ നഗരം.
നന്ദി...

Thursday, June 12, 2014

"---------------------------------------------------" (പേരിടാത്ത രചന)

പത്രാധിപ സോദരാ,
ഇനിയും പേരിടാത്ത 

ഒരു രചന അയക്കുന്നു,

ഇതിനെ ചവറ്റു കൊട്ടയിലാക്കിയ
ഒരു മാസിക പൂട്ടിപ്പോയി...

മറ്റൊന്നിന്‍റെ സ്ഥാവര ജംഗമ വസ്തുക്കള്‍
എല്ലാം തീപ്പിടുത്തത്തില്‍ എരിഞ്ഞമര്‍ന്നു...

ഇത്രയും പറഞ്ഞത് സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യം...
ഇനി വ്യക്തികളുടെ കാര്യം...

മോശം എന്ന് പറഞ്ഞവന്‍, ഒരു എഡിറ്റര്‍,
ജീവിക്കാനുള്ള 
ആശ തീരും മുന്നേ
അവന്‍റെ കാര്യം 'ഖുദാ ഹവാ'

ഇത് സമയത്തിന് 
അയക്കാതിരുന്ന പോസ്റ്റ്‌മാനിന്ന്,
കാലന്‍റെ അടുക്കല്‍,അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും
കത്തുകള്‍ എത്തിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്...

ഇതെഴുതിയ കടലാസ് ചോറ് പൊതിയാന്‍ എടുത്തവന്‍,
തെറ്റുകള്‍ തിരുത്തുവോന്‍, ഒരു പ്രൂഫ്‌ റീഡര്‍...
അതവന്‍റെ കൊലച്ചോറായി
ആ ചോറ് 
വിഴുങ്ങും മുന്നേ ആയുസ്സൊടുങ്ങി!!!

വലിച്ചെറിഞ്ഞ മറ്റൊരുവള്‍-മാസികയുടെ പത്രാധിപര്‍,
അവളെ അവളുടെ കെട്ടിയോനും വലിച്ചെറിഞ്ഞു
ഇന്നവരുടെ വിവാഹമോചനക്കേസ് 
വിധി കാത്ത് വഞ്ചിയൂര്‍ കോടതിയിലുണ്ട്...

ഇങ്ങനെ ഒക്കെ എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞ സുഹൃത്തിന്
പറഞ്ഞു തീരുന്നേനും മുന്നേ നാട്ടിലേക്കുള്ള
റെയില്‍വേ ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യാന്‍ പറ്റി..

മാഗസിന് അയക്കാന്‍ പറഞ്ഞ സുഹൃത്തിന്‍റെ 
ഏറെനാള്‍ നീണ്ടു നിന്ന പല്ലുവേദന മാറി...

എഴുതാന്‍ പേന തന്ന സഹോദരിക്ക് 
തൂലികാ സൗഹൃദം വഴി കല്യാണവുമായി...ഇത്രയും പറഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക്,
ഈ രചന കൂടി കോളേജ് മാഗസിനില്‍...???

ഇത് നിങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമോ?
ഇല്ലെങ്കില്‍ ഫേസ്ബുക്കിലും ബ്ലോഗ്ഗിലും ചിത്രവും ഫോണ്‍ നമ്പറും സഹിതം
"ഷെയര്‍ ചെയ്യാത്തോന്‍റെ കാലൊടിയും
ലൈക്‌ ചെയ്യത്തോള്ടെ കയ്യൊടിയും" എന്നിടണം...
അവിടെയുണ്ട്, കണ്ണട വച്ച, കാഷായ വസ്ത്രം ധരിക്കാത്ത
'ന്യൂജനറേഷന്‍ ബുദ്ധി'ജീവികള്‍...
അവരിത് നാട് മുഴുവന്‍ എത്തിച്ചോളും...